verzorgingshuis De Koperhorst
Indebuurt Amersfoort,  Interview

Lang leve de lol: met Gerrit op stap is altijd een feestje

Tussen de orchideeën, dwars door de Betuwe of zandsculpturen kijken. Dankzij de uitjes waar Gerrit Vos (68) aan meewerkt, genieten de bewoners van verzorgingshuis De Koperhorst net een beetje meer van hun oude dag.

Inmiddels doet Gerrit Vos al vijfentwintig jaar vrijwilligerswerk. “Ik deed eerst vrijwilligerswerk bij een inloophuis in Kattenbroek, waar mensen komen voor een kopje koffie en een luisterend oor. Daar kwam ik terecht omdat ik in die tijd zelf mijn verhaal kwijt moest omdat ik zonder werk thuis kwam te zitten”, vertelt hij. Via een wekelijkse biljartmiddag raakte hij uiteindelijk betrokken bij de Koperhorst.

‘De uitjes met het busje zijn heel populair’

Zij zochten in die tijd een chauffeur voor een busje dat ze twee keer per maand mogen lenen van de Pon dealer in Amersfoort. En daar begint het allemaal. “De uitjes met de bus zijn heel populair, vooral de Betuweroute die we rijden. Vorig jaar hebben we die in de zes weken dat er bloesem was wel zes keer gereden.” De route is zelfs zo populair, dat er veel meer mensen mee wilden dan dat er in het busje konden. Om niemand teleur te stellen heeft Gerrit toen die route nog vijf keer met zijn eigen auto gereden.

Foto van een uitje naar de orchideeënhoeve afgelopen maart.

En tijdens zo’n uitstapje? Dan is het lang leve de lol in de auto. “Ik probeer mezelf te blijven. Als je ergens een geintje over kunt maken of je kunt een mop vertellen, dan moet je dat gewoon doen. Ze hebben daar het grootste plezier van”, vertelt Gerrit met een grijns. En ook als er onverwacht een frietkraam op de route ligt, schroomt hij niet om even te stoppen als iemand in de auto daar om vraagt.

‘Ze wist niet meer hoe ik heette, maar wel dat ik de chauffeur was’

Na afloop maakt Gerrit een fotocollage voor iedereen die mee was. En als hij die komt afleveren, ziet hij pas echt wat het met de mensen doet. Zoals die keer dat er een dementerende mevrouw mee was. “Iemand op de afdeling zei: ‘ze weet amper dat ze gisteren meegeweest is’. Maar toen ik binnenkwam herkende ze me. Ze wist niet meer hoe ik heette, maar wel dat ik de chauffeur was. Ze pakte mijn hand en zei: ‘Wat mooi was dat gisteren’.”

Emotioneel

Het is een mooie taak, maar soms ook erg emotioneel. “Ik ben daar in het begin voor gewaarschuwd. Ik ben hier wel eens binnengekomen en heb toen gehoord dat er een dame was overleden dat weekend. Dat had ik niet verwacht, daar moet je jezelf wel tegen beschermen.” Maar Gerrit heeft zijn draai hier echt gevonden. “Als het zover is zou ik het niet erg vinden om in de Koperhorst te komen wonen”, vertelt hij ons. Zo ver is het nog niet, dus tot die tijd blijft hij doen waar hij nu het meest gelukkig van wordt: de bewoners van de Koperhorst een leuk uitje bezorgen.

Dit artikel is eerder verschenen op indebuurt.nl.

error: Content is protected !!