Deze zaterdag staat Elianne Speksnijder (27) uit Amersfoort in de finale van de Mis(s)verkiezing 2017. En als het aan de Amersfoortse ligt is dat nog maar het begin: “Ik wil dat ieder kind straks opgroeit met het geloof dat ze er mogen zijn.”
Elianne werd op haar veertiende ziek, een griepje, maar dat ging niet over. Jaren voelde zij zich ziek, zonder dat ze wist wat ze echt had. “Het is verwarrend om je ziek te voelen terwijl doktoren zeggen dat je dat niet bent. Alsof het allemaal tussen je oren zit”, vertelt ze.
Lyme
Na een onzekere periode wordt bij haar de ziekte van Lyme geconstateerd. “En wat ik toen vooral nodig had, was iemand die zei: ik geloof in jou. Maar die persoon kwam ik pas veel later tegen.”
‘Als hij niet luisterde vond ik dat vreselijk’
Vandaag de dag wijken Skylar en Thyro geen moment van haar zijde. De hulphonden zijn Elianne’s rots in de branding en spiegel waar nodig. Thyro komt in haar leven als ze achttien jaar is, vier jaar nadat ze ziek is geworden. Als ze eenmaal op zichzelf woont, begint ze samen met Thyro aan een training zodat hij de taak van hulphond op zich kan nemen. “Toen had ik nog wel eens momenten dat ik me echt helemaal terugtrok. Dat merkt je hond. Als hij dan niet luisterde vond ik het vreselijk, maar tegelijk leer je dat je zelf de regie in handen hebt. Als ik dan ging werken aan hoe ik me voelde werden we weer meer een team.”
‘Wat ik heb gedaan, kun jij ook’
Ze besluit alle ervaringen van de afgelopen jaren te gebruiken om anderen te helpen. “In december was ik koffie aan het drinken met iemand en toen zei ik: ‘ik wil dat mijn ziekte en de dingen die mij zijn overkomen, niet voor niets zijn geweest. Ik wil in heel Nederland opvallen met mijn verhaal zodat ik veel mensen kan bereiken en inspireren’.” Niet veel later hoort ze van de Mis(s)-verkiezing 2017 voor vrouwen met een handicap, een initiatief van tv-presentatrice Lucille Werner dat op 6 mei live wordt uitgezonden op SBS6. Het perfecte middel om haar boodschap uit te dragen. “We zeggen met zijn allen in Nederland wel dat iedereen er mag zijn, maar je merkt dat dit in de praktijk nog niet zo vanzelfsprekend is. Mensen kijken bijvoorbeeld ook verbaasd als ik een stoepje af spring met mijn rolstoel, want dat verwachten ze niet. Ze willen het wel accepteren maar het hangt er ook van af hoe je er zelf mee omgaat.” Wil je de Amersfoortse steunen tijdens de finale? Dan kun je ‘Elianne’ te sms’en naar 4600
Voorbeeld
Als Elianne wint, wordt ze één jaar lang ambassadeur van de Lucille Werner Foundation. De kans voor haar om heel Nederland te laten zien dat iedereen er toe doet: met of zonder beperking. Een rolmodel is ze liever niet. “Enerzijds weet ik dat ik een soort van rolmodel ben, maar ik wil het geen rolmodel noemen omdat ik niet op een voetstuk wil staan. In deze positie is het juist belangrijk om eerlijk te zijn”, legt ze uit. “Ik vertel over mijn proces, over dat ik ook een rotperiode heb moeten tackelen, omdat ik wil dat mensen voelen dat het voor iedereen mogelijk is om daar doorheen te komen. In die zin wil ik een voorbeeld zijn: wat ik heb gedaan, kun jij ook. Maar voor de rest ben ik heel gewoon gebleven en ga ik niet naast mijn wielen lopen.”
Ondertussen jaagt ze vanuit haar appartement in Amersfoort haar dromen na. Dansen is iets wat ze altijd graag heeft gedaan en sinds ze inspiratie vond op YouTube voor moderne dansen die prima te doen zijn als je in een rolstoel zit, is ze weer op onderzoek uit hoe ze ook zelf weer kan dansen – met rolstoel. “Danstherapie is een belangrijk middel waardoor ik meer zelfvertrouwen heb gekregen. Het is zo tof om dat nu weer op te pakken en dingen uit te kunnen proberen. En natuurlijk denk ik ook weer na over hoe ik dit kan inzetten voor mijn doel.”
Dit artikel is eerder verschenen op indebuurt.nl.